Aaargh

Één van de dingen die mij op het moment erg bezig houdt is het feit dat ik ontslagen ga worden. Bedrijfseconomische redenen dus ik heb het “geluk” dat ik voor 20 uur terug mag komen. Maar die andere 16 uur ben ik dus wel kwijt.
Maar nu ben ik dus druk met het regelen van een jurist. Nou ben ik een aantal maanden geleden lid geworden van het FNV dus dat scheelt. Dus gelijk gebeld toen ik het wist. Omdat ik nog maar net lid ben moet ik betalen voor juridische bijstand. € 75,– per uur. (Dit blijkt een schijntje te zijn vergeleken met wat anderen vragen) Maar de zaak in gang gezet. Eerst kreeg ik een intake formulier. Deze moest ik invullen en met een kopie van mijn contract terugsturen. Dat was het eerste probleem. Ik kwam thuis alleen een oud contract tegen. Dus ik opgebeld naar mijn werk (Ik had vakantie) en een kopie werd opgestuurd. Verdikkie, precies hetzelfde als wat ik al had. Alleen door de verwarring en het wachten werd mijn intakeformulier een week later verstuurd dan dat de bedoeling was. De 14de.
De datum waarop ik antwoord moest geven. Kies je voor niets of voor 20 uur. Kwam snel dichterbij en ik had nog niets gehoord van het FNV. Dus op maandag 18 juli kon ik laten weten dat ik voor 20 uur ging onder protest. De 22ste eindelijk een brief van het FNV of ik even een voorschot van € 525,– wilde betalen. Ik over de rooie maar toch maar gedaan dezelfde avond. Zonder voorschot doen ze namelijk verder niets. En weer was het stil. Nog wel even zelf een briefje erachteraan gestuurd met het laatste overleg tussen de directeur en mijzelf.
Gisteren had ik een dag vrij. Baby was ziek, Omi met vakantie. Dus ik had een dagje vrij genomen.
Vandaag 26 juli krijg ik bericht dat uiterlijk vandaag de jurist van ons bedrijf contact wil hebben met mijn jurist (die brief is gisteren binnengekomen!) En voor de 28ste moet er een officieel bezwaar zijn gemaakt, anders loop ik het recht op een uitkering mis.
Dus ik als een idioot bellen naar het FNV. Na 2x doorverbonden te zijn en een ander telefoonnummer gekregen te hebben en weer doorverbonden te zijn kom ik erachter dat ze niet precies weten waar mijn dossier is. Ik heb gebeld om 10 uur. Ik zou zo snel mogelijk teruggebeld worden. Het is nu half 1. Als ik om 14.30 nog niets gehoord heb ga ik er weer als een idioot achteraan bellen.

Ik wordt er een beetje moe van. Stom bureaucratisch gedoe.

Sollicitatie

Vandaag voor het eerst sinds een lange tijd ga ik weer solliciteren.
Helaas was het een beetje vaag allemaal, dus ik heb geen idee op welke functie, voor hoeveel uur en welke dagen. Maar het zal in ieder geval een goede oefening zijn.

Nog een uurtje!!!!

Ondertussen de sollicitatie achter de rug. Nu dacht ik dat ik bij mijn huidige werk een vreemde sollicitatie had. Deze is zelfs nog erger.
Een zeer chaotisch bedrijf waar ze makkelijk heen en weer springen tussen 32 en 20 uur. Vragen of ik vooral de middag kan werken en in de toekomst nog flink willen veranderen en uitbreiden.
De zin die ik tijdens het gesprek hethet meest gehoord heb:
Wij hebben nog geen idee wat er gaat gebeuren, volgend jaar kan het er heel anders uitzien.

En aangezien ik een andere baan erbij zoek, omdat mijn werk wegens bedrijfs economische redenen verminderd wordt (van 36=>20 uur), ben ik op zoek naar duidelijkheid. Niet een baan waar ik geen idee heb waar ik volgend jaar sta. Of ik dan telefonisch chinese kruiden aan de man probeer te brengen. Alleen nog maar administratief werk doe of wat dan ook. Want dat ik op zoek ben naar een baan waar ik langer wil blijven mag duidelijk zijn. Maar bij dit bedrijf waar ik geen drinken kreeg aangeboden, mijn jas niet op kon hangen en zelf geen vragen kon stellen. 32 uur werken? Dat lukt niet? Dan maken we er toch 20 van? Vond het erg leuk, was ook gevleid maar ben eigenlijk wel blij dat ik 3 weken bedenktijd heb. En zij ook. Want toen ik wegging werd ik niet eens meer aangekeken. Ze bleven achter hun bureau zitten en ik heb geen idee of ze nu contact met mij opnemen of ik met hen. Maar in ieder geval over week of drie het vervolg

Eenzame kerst

Terwijl ik bij ons thuis de kerstsfeer er probeer in te krijgen. Eigenlijk houdt het op bij zorgen dat Tinus niet alle kerstkransjes uit de boom eet, want ik heb een verbod gekregen om kerstcadeautjes te kopen. En verder staat de boom er al en branden er elke avond kaarsjes. En draaien we de hele dag kerstcd’s. Kerstsfeer genoeg.
Zo zie je maar waar bij ons kerst om draait. Huiselijke kneuterigheid met eten en cadeautjes. Zo ook gisterochtend. Ik probeer Tinus te overtuigen dat Casper een nieuwe mobile boven zijn box nodig heeft. Degene die we nu hebben blijft telkens hangen en het kost nu veel meer tijd om Casper rustig te krijgen. (Ook iets van nu, haast, haast, haast. Maar die afwas kan wel wachten) En ik mopper over de kaasjes die hij wil halen. Gewoon bij de supermarkt. Maar ik wil speciale, lekkere bij de kaasboer vandaan. Mmmmh. Maar dan gaat de telefoon. Het is mijn directeur en hij klinkt serieus. Ik baal een beetje, ik heb nog verlof. Los het maar lekker zelf op als er problemen zijn met de pc’s. Ik ga mijn baby in bad doen. Maar het is niet iets met pc’s.

Kees is vannacht overleden.

Oeps, daar word ik even stil van. Nog steeds trouwens. Kees was een collega. Een aantal jaar geleden toen hij nog als barman werkte heeft hij een herseninfarct gehad. 1 arm raakte verlamd, 1 been had een beugel nodig en wat Kees het ergste vond. Hij kon niet meer zingen, gitaarspelen en fluiten. Hij ging niet bij de pakken neerzitten. Hij leerde weer zo goed als het kon functioneren. Liet zich omscholen en ging aan het werk. Als DTP-er. Hij kwam bij mij op de afdeling. Om het voor hem wat comfortabeler te maken ben ik op een gegeven moment naar een andere afdeling verhuisd zodat hij op mijn plek plaats kon nemen. Maar achter zijn werkplek had ik mijn rommelhok dus ik verveelde hem nog regelmatig met mijn aanwezigheid.
Tijdens mijn zwangerschapsverlof heb ik hem nog 1 keertje gezien. En als ik over 3 weken weer aan het werk ga dan is hij er niet. En dat is een heel naar idee.
Hij is overleden nadat hij op het werk een herseninfarct kreeg en in het ziekenhuis nog 1 of 2. Ik vind het onwerkelijk dat ik nooit meer de deur voor hem open zal moeten houden. Zijn gemopper op de scanner niet meer aan zal hoeven horen. En nog veel meer dingen die zo gewoon leken.
Zaterdag en zondag vieren we kerst met z’n allen. Veel eten, veel gezelligheid en dankzij Tinus, geen cadeautjes. En maandag komt de harde werkelijkheid terug. Om half twaalf heb ik een begrafenis. De tranen springen in mijn ogen als ik aan zijn vrouw en zoon denk. Zij hebben geen gezellige kerst. Hoewel het huis waarschijnlijk vol met mensen zal zijn.
Zij hebben een eenzame kerst. Kees is 46 jaar geworden.

En zo kom ik dan ook bij mijn goede voornemen voor volgend jaar. Meer stil staan bij de mensen om wie ik geef. Voor je het weet zijn ze er niet meer. Maar met dat goede voornemen begin ik nu vast! Ik ga nu eerst Casper knuffelen.

109536508996289289

Ik heb een beetje rare weken achter de rug.
Eerst kreeg ik bij de verloskundige te horen dat ik minder moest gaan werken. Dus alles op mijn werk braaf gemeld en ik mocht idd van de arbo naar 6 uur op een dag. Dan zou ik nog horen wanneer mijn zwangerschapsverlof in zou gaan. Ik zou eigenlijk langer doorwerken. Tijd niets gehoord tot vorige week woensdag omdat een collega van mij er maar eens achteraan ging.
Afgelopen donderdag was dus mijn laatste werkdag van dit jaar. Dus ik in de stress alles nog afgemaakt en opgeruimd. De afgelopen weken al heel veel overdracht papieren geschreven met handleidingen. Mijn werk wordt overgenomen (ik ben systeembeheerder) door een hele aardige knul. En het fijne is dat hij mij met al zijn vragen maar 1x in de week zou lastig vallen. Maandag dus al 4 telefoontjes gehad en een mailtje. gisteren was hij er niet maar vandaag alleen een e-mail met vele vragen. En ook vragen dat ik denk als jij die grijze massa zou gebruiken kom je er wel uit. Van de 10 vragen stonden er 9 antwoorden in de overdracht papieren. En ik heb het verzoek gekregen stand-by te zijn bij de interne verhuizing van 2 oktober. Daar moet ik nog eens heel goed over nadenken…… Dat is 2 weken voor mijn uitgerekende datum.
Maar die knul valt er nu natuurlijk ook een week eerder in en het is niet niks van een klein bedrijf met 4 pc’s waar je het beheer niet doet naar fulltime beheerder bij een bedrijf met maar 25 pc’s.
Sorry, moest even wat gal spuwen. Zo da’s beter.

Verder heb ik ook nog leuk nieuws gekregen. Zo schrijf ik mij in bij schoolbank nl en ineens is de lijst met geboortekaartjes-adressen langer. Mijn beste vriendin van de lagere school is nu 19 weken zwanger. En mijn vriendin van de middelbare school is 17 weken zwanger.
Verder nog een oud collegaatje, zij is ondertussen 18 weken zwanger van een tweeling.
Met mij gaat het erg lekker. Behalve dan dat ik vreselijk last heb van zuur. (Tips iemand??)

Maar ik moet verplichte middagdutjes doen omdat de kleine achterloopt in de groei. Gelukkig niet zorgwekkend maar mijn rust heeft die kleine wel nodig. Maar ik ben er achter dat met middagdutjes ik niet voor 0.00 slaap en zonder val ik rond 22.00 uur in slaap. Dus moet nog even een tussenweg daarin zien te vinden.

Verder ben ik lekker begonnen aan mijn zwangerschapsverlofpakket-boeken. Mail je mij was erg grappig geschreven. De tweede was een thriller. Van Karin Slaughter- zoenoffer. Goed boek hier en daar erg onverwachte plotwendingen. Het enige wat ik erg jammer vond was het onderwerp. (wat ook een plotwending is dus dat kon de gulle gever niet weten) Maar het ging dus over kinderporno. Daar wilde ik nog even niet aan denken. Maar ik val bijna in slaap dus wat ga ik lekker doen… Mijn bedje opzoeken.
Truste. Binnenkort weer meer.

Pfff, trage dag vandaag

Eindelijk begon ik vandaag op gang te komen, beetje trager dan anders. Dat komt omdat ik vannacht voor mijn werk bezig ben geweest. En pas rond 01.20 naar bed ging omdat het niet gelukt was. En zit ik niet lekker in mijn vel. En ook dat is balen. Want ik wilde vandaag veel doen en dan op tijd naar huis. Maar ik heb ondertussen met Peggy gemeeld (vers uit Turkije en met buurman Sander.)En uitgebreid een meel gelezen van Alet.
Alet was mijn allerbeste vriendin op de hele wereld. Ik kon me niet voorstellen dat ik haar ooit uit het oog zou verliezen. Samen verslonden we hele boeken op de bank bij haar thuis. Bouwden vlotten, bleven bij elkaar slapen. Namen hoorspelen op. En ze was mijn enige klasgenootje op de lagere school. Tenminste samen met de leerlingen uit nog 2 klassen. En die waren ook wel leuk, maar die waren geen Alet.
Totdat wij weggingen uit Drogteropslagen (nu zien jullie eindelijk hoe het gespeld moet worden!) Wij verhuisden naar Zuidwolde. En zou je daar nu je hand niet meer voor omdraaien toen was het best wel ver fietsen. Maar ik bleef op Reestzicht (de lagere school) En ik reed altijd mee met juf Bertha. Maar op een dag was het de laatste schooldag. Alet ging naar Dedemsvaart en ik ging naar Hoogeveen. Naar de grote school (brugklas). En toen ik eenmaal naar Den Haag verhuisde waren we het spoor bijster. Tenminste het spoor naar onze vriendschap. Alet had een nieuwe beste vriendin en ik had problemen met de nieuwe vriend van mijn moeder. Gelukkig loste dat allemaal vrij snel op. En blijkt mijn moeder ook een hele goede vriendin te kunnen zijn. En was Den Haag zelfs nog best wel leuk.
Maar een tijdje geleden zag ik dat er bij Schoolbank.nl bij mijn lagere school een nieuwe aanmelding was. Alet!!! En nieuwsgierig als ik ben nam ik gelijk contact met haar op. Ook zij is ondertussen verhuisd en heeft het nodige meegemaakt. Tja, er zit ongeveer 18 jaar tussen toen en nu. Ze heeft er nog een broertje bij. En haar andere twee broertjes zijn tegenwoordig al volwassen. Dat blijf ik raar vinden. Dat de wereld gewoon doordraait als ik er even niet bij ben. Zo is ze nog een vrolijke krullenbol met wie ik op vossenjacht ging en met wie ik winkeltje speelde. En nu woont ze samen. Heeft een kat die graag in het holst van de nacht feestjes geeft als ze een paar nachten weg zijn geweest. En het lijkt haar leuk om me eens te zien.
Daar moest ik zeker een paar seconden over nadenken. Ze stelde nl. voor om het na de bevalling te doen. Moet ik mijn nieuwsgierigheid nu nog minimaal 3 maanden in bedwang houden? En wie weet wordt ik wel zo’n moeder die over niets anders kan praten dan over haar eigen kind. Dat wordt gezellig. Gaan we naar een kroegje, pakken een biertje en het enige dat ze van mij hoort zijn poepluierverhalen. Dat onze kleine echt in alle kleuren van de regenboog kan poepen. Of misschien neem ik de kleine wel mee. Zo leuk, ik heb je 18 jaar niet gezien. Hier zijn wij…. Misprijzend kijken naar mensen die een sigaretje opsteken bij mijn kleine in de buurt. (Geen idee of ze rookt trouwens.)
Nee, dat lijkt me niet echt een succes. Hoewel, nu kan mijn moeder rustig haar lijstje met vragen maken die ik aan Alet moet stellen. Misschien moet ik haar maar mijn telefoonnummer geven. Dan kunnen we eens met elkaar bellen. Vast wat voorbereidend werk doen.

Hé, het wordt hier ineens donker. En terwijl ik verheugd naar de klok kijk begint het te gieten. Nog geen tijd om naar huis te gaan dus…..
Mmmmh, da’s even balen.

Werk

Op dit moment ben ik aan het werk. Ik werk zelf op zolder maar wegens de vakantie van een collega mag ik de post, lunch en de koffie verzorgen. En niet vergeten de deur open te doen voor bezoekers. Geen enkel probleem. Ik loop regelmatig tegen allerlei problemen aan maar tot nu toe gaat het nog goed. Het enige probleem is dat ik mijn eigen werk erbij moet doen. En ik dus om de haverklap de trap op en af moet. En ik weet niet of je weet hoe het zit met de contditie van zwangere vrouwen…. Maar de mijne is bar slecht. Nog slechter dan anders. Vreselijk bagger dus. Bezoekers worden hier hijgend onthaalt. (geen idee wat voor indruk ze van het bedrijf krijgen)Dus ik heb besloten om hier maar even rustig te gaan zitten. Zo worden bezoekers met een glimlach en een kop koffie onthaald.
Maar nu heb ik tijd over. Tijd om na te denken.
En ik heb bedacht dat ik dit jaar mijn verjaardag maar niet vier. Niet omdat ik niet wil… Maar omdat we met 2 huizen zitten, een verbouwing/verhuizing en een verkoop. En hoewel de babykamer af is, lijkt me dat niet de juiste plek om 20 rokende mensen bij elkaar in te stoppen. Dus misschien moet ik er maar een soort open huis van maken. Zo vaak ben je tenslotte niet op zaterdag jarig. Een open huis. Gewoon lekker de hele dag aanloop (en ’s avonds uit eten???) En als mensen binnenkomen zeg je: Links staat de drank en rechts de verf. Het is natuurlijk een idee. Maar ik denk dat ik beter het laatste gedeelte weg kan laten. Je weet het niet met drank. Er is natuurlijk een kans dat het plafond gelakt wordt, de verf van de muren gekrabt en de behangafstomer wordt gebruikt om de ruiten nog smeriger te maken.
Nee, dat lijkt me dus geen succes.

Nou volgens mij heb ik voor dit uur de laatste bezoeker binnen gelaten. Dus ik ga maar weer nuttig aan het werk.